Αυτή η ενότητα δεν είναι ισορροπιστική χειρονομία. Είναι το συμπέρασμα των προηγούμενων: σχεδόν κάθε πρακτική σε αυτή τη σελίδα σταμάτησε επειδή κάποιος μέσα από την ίδια την ειδικότητα δημοσίευσε ότι δεν στέκει, και συχνά το πλήρωσε.
PEER-REVIEWEDALLEN FRANCES ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ DSM-IVΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟκαι έγινε από τους σφοδρότερους επικριτές του επόμενου
Ο άνθρωπος που προήδρευσε του DSM-IV, εναντίον του DSM-5
Ο Allen Frances, ο ψυχίατρος που προήδρευσε της ομάδας εργασίας του DSM-IV, έγινε ένας από τους προβεβλημένους επικριτές του DSM-5 μέσα στην peer-reviewed βιβλιογραφία: ότι υιοθέτησε αμφιλεγόμενες αλλαγές με ασθενή επιστημονική στήριξη και χωρίς επαρκή ανάλυση οφέλους-κινδύνου, ότι αύξησε την ευαισθησία χωρίς αντίστοιχη προσοχή στην ειδικότητα, και ότι οι μελλοντικές αναθεωρήσεις πρέπει να εποπτεύονται από ανεξάρτητο σώμα.
Και τώρα το κρίσιμο, γιατί εδώ γίνονται τα λάθη. Ο Frances είναι επικριτής εκ των έσω, όχι αντίπαλος της ψυχιατρικής διάγνωσης. Την ίδια περίοδο υποστήριξε ότι το ICD-11 και το DSM-5 πρέπει να έρθουν πιο κοντά, ότι η ψυχιατρική είναι από τα ευγενέστερα επαγγέλματα, και ότι οι βαρύτερα πάσχοντες υποθεραπεύονται καταστροφικά. Δεν τον στρατολογούμε σε επιχείρημα που δεν έκανε.
Δήλωση συμφερόντων: ο Frances έγραψε εμπορικό βιβλίο για το θέμα.
[27] Frances AJ, Widiger T. Annu Rev Clin Psychol 2012;8:109-130 · [28] Frances AJ, Nardo JM. «ICD-11 should not repeat the mistakes made by DSM-5», Br J Psychiatry 2013;203(1):1-2
ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΙΑΜΑΧΗROBERT L. SPITZER ARCH SEX BEHAV · 2012ΑΠΟΚΗΡΥΞΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟκαι το περιοδικό αρνήθηκε να το ανακαλέσει
Ζήτησε να αποσυρθεί η δική του μελέτη. Του είπαν όχι.
Ο Robert L. Spitzer — ο ψυχίατρος που συνέταξε την πρόταση για τη διαγραφή της ομοφυλοφιλίας από το DSM-II το 1973 — αποκήρυξε δημοσίως και ζήτησε συγγνώμη για τη δική του μελέτη του 2003 περί «επανορθωτικής θεραπείας», σε επιστολή του 2012 προς το Archives of Sexual Behavior, γράφοντας ότι έκρινε πλέον τις βασικές κριτικές εναντίον της ως σε μεγάλο βαθμό ορθές.
Ζήτησε από το περιοδικό να ανακαλέσει το άρθρο. Ο εκδότης αρνήθηκε, με το σκεπτικό ότι τα δεδομένα δεν είχαν παραποιηθεί και ότι μόνο η ερμηνεία είχε αλλάξει. Το άρθρο του 2003 δεν φέρει σημείωση ανάκλησης και παραμένει παραθέσιμο σήμερα.
Λέμε «αποκήρυξε», όχι «ανακάλεσε». Η διαφορά δεν είναι λεπτολογία — είναι ακριβώς το είδος του λάθους που θα έδινε σε έναν επικριτή τη μία πρόταση που χρειάζεται.
[43] Spitzer RL, επιστολή προς τον εκδότη, Arch Sex Behav 2012;41(4):757
Και ένας σύμμαχος που δεν παρουσιάζεται ως αυθεντία
Ο Peter Gøtzsche συνυπέγραψε τεκμηριωμένη peer-reviewed συνεισφορά στη μέτρηση της συγγραφής-φάντασμα σε δοκιμές χρηματοδοτούμενες από τη βιομηχανία — μελέτη που παραμένει από τις πιο παρατιθέμενες στο πεδίο.
Και: η ιδιότητά του ως μέλους της Cochrane Collaboration τερματίστηκε από το Διοικητικό της Συμβούλιο τον Σεπτέμβριο του 2018.
Παραθέτουμε και τα δύο. Μια σελίδα που παρουσιάζει ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο ως ανεπιφύλακτη αυθεντία επειδή τη βολεύει, κάνει ακριβώς αυτό που καταγγέλλει.
[34] Healy D, Cattell D, Br J Psychiatry 2003;183:22-27 · δηλώσεις Cochrane, Σεπτέμβριος 2018 — ανακτήθηκαν μόνο από το Internet Archive
ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ 1953—2003
Ο κατάλογος, μαζεμένος
Harold Bourne, νεαρός ψυχίατρος: δημοσίευσε στο Lancet το 1953 ότι η θεραπεία ινσουλινικού κώματος δεν είχε αποδειγμένο ειδικό αποτέλεσμα. Εννέα από τις δεκατέσσερις δημοσιευμένες απαντήσεις τον αντέκρουσαν. Δικαιώθηκε το 1957.
John Gunn, καθηγητής Δικαστικής Ψυχιατρικής στο Institute of Psychiatry του Λονδίνου, με τους André Laubscher και Jean-Pierre Restellini: μπήκαν στα ιδρύματα της Λέρου τον Μάρτιο του 1993 ως μέλη της αντιπροσωπείας του CPT και υπέγραψαν αυτά που κατέγραψαν.
Sir John Blofeld, δικαστής: διερεύνησε τον θάνατο του David Bennett και συνέστησε το όριο των τριών λεπτών στην πρηνή καθήλωση — που δεν υιοθετήθηκε.
Οι νοσηλευτές του θαλάμου ΧΙ των Λεπίδων, ανώνυμοι στην έκθεση: είχαν βάψει και ανακαινίσει τον θάλαμο με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να τους το ζητήσει κανείς.
Καμία από αυτές τις πρακτικές δεν σταμάτησε επειδή το αποφάσισε κάποιος απ' έξω.
[1]European Committee for the Prevention of Torture (CPT), «Report to the Government of Greece on the visit to Greece carried out from 14 to 26 March 1993», CPT/Inf (94) 20 — §§195–196, 202, 207, 226–233, 254, 278–280
[7]Independent Inquiry into the death of David Bennett, HSG(94)27, Norfolk, Suffolk and Cambridgeshire Strategic Health Authority, πρόεδρος Sir John Blofeld, Δεκέμβριος 2003
[27]Frances AJ, Widiger T. «Psychiatric diagnosis: lessons from the DSM-IV past and cautions for the DSM-5 future», Annu Rev Clin Psychol 2012;8:109-130, PMID 22035240
[28]Frances AJ, Nardo JM. «ICD-11 should not repeat the mistakes made by DSM-5», Br J Psychiatry 2013;203(1):1-2
[34]Healy D, Cattell D. «Interface between authorship, industry and science in the domain of therapeutics», Br J Psychiatry 2003;183:22-27, DOI 10.1192/bjp.183.1.22 — ο D. Healy έχει ενεργήσει ως αμειβόμενος πραγματογνώμονας υπέρ εναγόντων
[39]Bourne H. «The insulin myth», Lancet 1953;265(6793):964-968
[43]Spitzer RL, επιστολή προς τον εκδότη, Arch Sex Behav 2012;41(4):757 — αίτημα ανάκλησης που ο εκδότης απέρριψε· το άρθρο του 2003 δεν φέρει σημείωση ανάκλησης
Γράφει οΠέτρος Χατζηαναστασίου Δεν είμαι γιατρός. Κάθε ισχυρισμός παραπέμπει στην πρωτογενή πηγή του. Καμία σελίδα εδώ δεν σας λέει να διακόψετε θεραπεία ή να αποφύγετε τη φροντίδα. Κάθε ενέργεια για την αγωγή σας, πάντα σε επικοινωνία με τον θεράποντα γιατρό σας και υπό την παρακολούθηση και την καθοδήγησή του.