Καθήλωση και απομόνωση: δύο ονόματα

Είκοσι πέντε λεπτά με το πρόσωπο στο πάτωμα

Ο David «Rocky» Bennett κρατήθηκε μπρούμυτα στο πάτωμα από νοσηλευτικό προσωπικό επί περίπου 25 λεπτά, από τις 22:58 έως τις 23:25 της 30ής Οκτωβρίου 1998, και κηρύχθηκε νεκρός στις 00:20 το επόμενο πρωί. Τον κρατούσαν πέντε άτομα τα πρώτα δύο-τρία λεπτά, έπειτα ποτέ περισσότερα από τέσσερα — κανείς στο κεφάλι του.

Η ανεξάρτητη έρευνα υπό τον δικαστή Sir John Blofeld κατέληξε ότι υπήρχε θεσμικός ρατσισμός στο NHS και συνέστησε, στη σύσταση 9 από τις 22: «Υπό καμία περίσταση δεν πρέπει ασθενής να καθηλώνεται σε πρηνή θέση για διάστημα μεγαλύτερο των τριών λεπτών.»

Καμία από τις δύο δεν υιοθετήθηκε. Ο Υπουργός Υγείας αρνήθηκε να κάνει την αναγνώριση θεσμικού ρατσισμού που ζητούσε το πόρισμα. Και η κατευθυντήρια οδηγία NG10 του NICE το 2015 έθεσε όριο δέκα λεπτών για τη χειρωνακτική καθήλωση — όχι το τρίλεπτο του Blofeld για την πρηνή θέση.

Η έρευνα λειτούργησε υπό το HSG(94)27, χωρίς εξουσία να επιβάλει την προσκόμιση αποδείξεων, και δεν ήταν η πρώτη: έρευνα του 1993 για τρεις θανάτους στο Broadmoor είχε ήδη κάνει διαπιστώσεις που η επιτροπή Blofeld χαρακτήρισε «ανησυχητικές».

[7] Independent Inquiry into the death of David Bennett, HSG(94)27, Norfolk, Suffolk and Cambridgeshire SHA, Δεκέμβριος 2003, σύσταση 9 · [8] NICE NG10 (2015)

Επτά χρόνια ως το πόρισμα, οκτώ ως τον νόμο

Ο Olaseni «Seni» Lewis, 23 ετών, καθηλώθηκε στο Bethlem Royal Hospital από αστυνομικούς της Μητροπολιτικής Αστυνομίας — όχι από νοσηλευτικό προσωπικό, με το προσωπικό του νοσοκομείου παρόν. Κατέρρευσε, μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο και πέθανε ημέρες αργότερα.

Στις 9 Μαΐου 2017, επτά χρόνια μετά το άνοιγμα της έρευνας, η ανάκριση κατέληξε ότι «απεβίωσε από υποξική εγκεφαλική βλάβη προκληθείσα από καθήλωση σε συνδυασμό με οξεία διαταραχή συμπεριφοράς». Οι ένορκοι εξέδωσαν αφηγηματικό πόρισμα: η καθήλωση ήταν παρατεταμένη, δυσανάλογη και παράλογη, ο φορέας δεν είχε επιτύχει τους στόχους εκπαίδευσης, και η αστυνομία δεν ακολούθησε την εκπαίδευσή της.

Ακολούθησε ο Mental Health Units (Use of Force) Act 2018, γνωστός ως «νόμος του Seni». Δεν απαγορεύει καμία τεχνική καθήλωσης και δεν θέτει κανένα χρονικό όριο. Απαιτεί πολιτικές, εκπαίδευση, καταγραφή και αναφορά. Είκοσι χρόνια μετά τον Bennett, το τρίλεπτο εξακολουθεί να μην έχει γίνει κανόνας.

[9] Regulation 28 Report to Prevent Future Deaths, South London Coroner's Court, ανακρίτρια Selena Lynch, 28.06.2017, αρ. 2017-0205 · [10] Mental Health Units (Use of Force) Act 2018 c.27

Το νούμερο «142» δεν είναι στατιστικό — και το λέμε επειδή μας βόλευε

Ο αριθμός 142 θανάτων σε καθήλωση και απομόνωση σε δέκα χρόνια κυκλοφορεί παντού ως στοιχείο. Είναι η ίδια η καταμέτρηση μιας εφημερίδας, της Hartford Courant, για τη σειρά ρεπορτάζ «Deadly Restraint» της 11–15 Οκτωβρίου 1998. Δεν υπήρξε ποτέ επίσημο στοιχείο και δεν ελέγχθηκε ποτέ ανεξάρτητα.

Όταν το αμερικανικό Ελεγκτικό Συνέδριο εξέτασε το ζήτημα τον επόμενο χρόνο, δεν επιχείρησε καν να επαληθεύσει την καταμέτρηση. Ανέφερε αντ' αυτού ότι δεν υπήρχε τότε κανένα ομοσπονδιακό σύστημα καταγραφής, και ότι από τα αποσπασματικά διαθέσιμα στοιχεία μπορούσε να εντοπίσει τουλάχιστον 24 τέτοιους θανάτους το οικονομικό έτος 1998 — κατώφλι, όχι σύνολο, με τη σημείωση ότι «πολλοί περισσότεροι θάνατοι σχετιζόμενοι με καθήλωση ή απομόνωση ενδέχεται να συμβαίνουν».

Το κενό έκτοτε έκλεισε. Ομοσπονδιακοί κανόνες του 1999, σήμερα στο 42 CFR 482.13(g), υποχρεώνουν τα νοσοκομεία να αναφέρουν θανάτους σχετιζόμενους με καθήλωση. Η παρουσίαση του 1998 ως σημερινής κατάστασης θα ήταν ανακρίβεια.

[11] US General Accounting Office, «Mental Health: Improper Restraint or Seclusion Use Places People at Risk», GAO/HEHS-99-176, Σεπτέμβριος 1999, σ. 1 και υποσ. 2 · [12] 42 CFR 482.13(g)