Όσα δεν τελείωσαν

Δεν υπάρχει «βρετανικό» καθεστώς. Υπάρχουν τρία.

Πρώτα το πιο σημαντικό: αυτή η σελίδα δεν αξιολογεί αν η ηλεκτροσπασμοθεραπεία λειτουργεί. Είναι θέμα κλινικών δεδομένων και δεν το αγγίζουμε. Το ζήτημα εδώ είναι ένα και μόνο: η συναίνεση.

Αγγλία και Ουαλία: κατά το άρθρο 58Α του Mental Health Act 1983, ΗΣΘ δεν χορηγείται σε ασθενή άνω των 18 ετών που έχει ικανότητα συναίνεσης και δεν συναινεί — εκτός αν εφαρμόζεται το άρθρο 62, δηλαδή θεραπεία άμεσα αναγκαία για τη διάσωση της ζωής ή, εφόσον δεν είναι μη αναστρέψιμη, για την αποτροπή σοβαρής επιδείνωσης.

Σκωτία: ισχύει χωριστό και αυστηρότερο καθεστώς υπό τον Mental Health (Care and Treatment) (Scotland) Act 2003, όπου η άρνηση ικανού ασθενούς είναι δεσμευτική και δεν παρακάμπτεται. Η Βόρεια Ιρλανδία διαφέρει επίσης.

Ελλάδα: δεν εντοπίσαμε ειδικό νομοθέτημα για την ΗΣΘ· ισχύουν οι γενικές διατάξεις των άρθρων 95–99 του ν. 2071/1992 για την ακούσια νοσηλεία.

Και το εύρημα που δεν είναι νούμερο: ψάξαμε επίσημη στατιστική για το πόσο συχνά χορηγείται ΗΣΘ χωρίς συναίνεση. Δεν βρήκαμε καμία, σε καμία από τις τρεις χώρες. Το ότι μια πρακτική με αυτό το βάρος δεν καταγράφεται συστηματικά είναι το ίδιο εύρημα.

[48] Mental Health Act 1983, άρθρα 58Α και 62 · [49] Mental Health (Care and Treatment) (Scotland) Act 2003 · ν. 2071/1992, άρθρα 95–99 · [50] Kaliora SC κ.ά., J ECT 2013;29(3):219-224

Χημικός περιορισμός: φάρμακα για τη συμπεριφορά, όχι για τη νόσο

Το 2007 το Γραφείο Γενικού Επιθεωρητή του αμερικανικού Υπουργείου Υγείας εξέτασε έξι μήνες αιτήσεων Medicare και βρήκε ότι το 14% των ηλικιωμένων ενοίκων σε οίκους ευγηρίας είχε αίτηση για άτυπο αντιψυχωσικό — 304.983 άνθρωποι από 2,1 εκατομμύρια. Ότι το 51% αυτών των αιτήσεων ήταν εσφαλμένες, ύψους 116 εκατ. δολαρίων. Και ότι το 22% των φαρμάκων δεν χορηγήθηκε σύμφωνα με τα πρότυπα για την περιττή φαρμακευτική αγωγή.

Τον Νοέμβριο του 2009, ανεξάρτητη έκθεση για το βρετανικό Υπουργείο Υγείας εκτίμησε ότι περίπου 180.000 άνθρωποι με άνοια λάμβαναν αντιψυχωσικά, ότι έως 36.000 ίσως ωφελούνταν, και ότι ίσως τα δύο τρίτα των συνταγών θα ήταν περιττά αν υπήρχε κατάλληλη υποστήριξη.

Και η γραμμή τάσης, με το ίδιο βάρος: αμφότερες οι εκθέσεις προηγήθηκαν εθνικών προγραμμάτων μεταρρύθμισης, και η συνταγογράφηση έκτοτε έχει μειωθεί ουσιωδώς και στις δύο χώρες. Το 2007 δεν είναι το 2026.

Η διάκριση από την αδελφή σελίδα: η psydrugs.online καλύπτει τις προειδοποιήσεις θνησιμότητας του FDA. Εδώ η γωνία είναι ο περιορισμός — φάρμακο που δίνεται για να ελεγχθεί συμπεριφορά, όχι για να θεραπευτεί νόσος.

[51] HHS Office of Inspector General, OEI-07-08-00150, Μάιος 2011 (περίοδος ελέγχου 01.01–30.06.2007) · [52] Banerjee S, «The use of antipsychotic medication for people with dementia: Time for action», 2009

Δομές διαμονής για «δύσκολους εφήβους» — και γιατί ο τίτλος λέει «μη ιατρικές»

Τον Οκτώβριο του 2007 το αμερικανικό Ελεγκτικό Συνέδριο κατέθεσε στην Επιτροπή Παιδείας και Εργασίας της Βουλής ότι εντόπισε χιλιάδες καταγγελίες κακομεταχείρισης, ορισμένες με θανάτους, σε δομές διαμονής για «προβληματικούς νέους» στις ΗΠΑ και σε αμερικανικής ιδιοκτησίας εγκαταστάσεις στο εξωτερικό, μεταξύ 1990 και 2007. Εξέτασε 10 περατωμένες αστικές ή ποινικές υποθέσεις από το 1990 ως το 2004 όπου έφηβος πέθανε ενόσω ήταν εγγεγραμμένος σε ιδιωτικό πρόγραμμα.

Το GAO δηλώνει το ίδιο ότι δεν επαλήθευσε τις καταγγελίες και ότι οι καταγγελίες δεν πρέπει να συγχέονται με απόδειξη κακομεταχείρισης. Δηλώνει επίσης ότι καμία ομοσπονδιακή υπηρεσία δεν συνέλεγε συνολικά στοιχεία σε εθνικό επίπεδο.

Οι δομές ήταν προγράμματα «θεραπείας στη φύση», στρατιωτικού τύπου και ιδιωτικές ακαδημίες. Παράγοντες που εντόπισε το GAO: πρόσληψη ανεκπαίδευτου προσωπικού και έλλειψη επαρκούς επίβλεψης.

Γιατί μπαίνει εδώ με αστερίσκο: πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για δομές διαμονής, όχι για ψυχιατρικές κλινικές, και είναι αμιγώς αμερικανικό ζήτημα. Παρατίθεται ως ένα τεκμήριο, όχι ως πρότυπο.

[53] US GAO, GAO-08-146T, «Residential Treatment Programs: Concerns Regarding Abuse and Death in Certain Programs for Troubled Youth», κατάθεση 10.10.2007